Në Dukat, koha matet ndryshe. Ndërsa në qytete flitet për pjesëmarrje, në këtë fshat të qetë të Vlorës, kutitë e votimit dëgjonin vetëm cicërimat e zogjve. Dy orë të plota pa asnjë njeri që të hynte në qendrën e votimit. Komisionerët rrinin në heshtje, duke parë njëri-tjetrin si për të pyetur: “A jemi në zgjedhje apo në pushime?”
Rreth orës 11:00, më në fund u dëgjua një “mirëmëngjes” në derë. Një banor, i vetmi për dy orë, kishte ardhur për të votuar. Salla u gjallërua – më në fund, demokracia kishte frymuar!
Por fryma zgjati pak: burri i mirë kishte harruar kartën e identitetit në shtëpi.
“E mora rrugën kot,” tha i qetë, “s’kam fuqi të vij sërish.”
Dhe u largua. Pa votë, por me dinjitet.
Në qendër mbeti heshtja, dhe ndoshta pak trishtim. Demokracia në Dukat bëri dy orë pritje për asgjë.
Një votues erdhi, e harroi kartën. Një popull i tërë e ka harruar arsyen pse voton.
Në këtë vend, lodhja s’është fizike – është morale. Dhe ndoshta, si ai banori i Dukatit, shumë shqiptarë sot mendojnë të njëjtën gjë: “S’kam më fuqi të vij prapë.”
Nga redaksia e Çkemi News
Ne jemi lajmi që nuk fle kurrë – sepse e vërteta s’ka orar!