Ka ditë që historia nuk i shkruan me laps, por me çekan.
Sot ishte njëra prej tyre për socialistët shqiptarë.
Në mëngjes, Erion Veliaj hyri në Gjykatë, me pranga në duar dhe me shikimin që kërkonte ndoshta një dritë në fund të tunelit. Ironia? Ai që ngriti “sheshe, kulla dhe parqe”, sot mezi gjeti vend të ulej në sallën e drejtësisë.
Pak orë më vonë, Belinda Balluku u fut në SPAK me buzëqeshjen karakteristike — atë që s’e humb as kur sheh faturat e energjisë — por doli e pandehur, me akuza që rëndojnë më shumë se transformatorët e OSHEE-së.
Dhe kur mendoje se më shumë s’mund të ndodhte, erdhi lajmi që preku edhe më të ftohtin e shpirtrave: Fatos Nano, themeluesi i Partisë Socialiste, u nda nga jeta. Si për t’u kujtuar të gjithëve — nga ata me pranga, te ata me akuza — se fundi i çdo pushteti është i njëjtë: një grusht dhe mbi kokë.
Dita mbyllet me heshtje në bulevard, por edhe me një lloj buzëqeshjeje të hidhur në popull. Sepse në Shqipërinë ku drejtësia ecën ngadalë, fati nganjëherë vjen me sprint.
Njëra dorë në hekur, tjetra në varr — dhe mes tyre, një popull që s’di a duhet të qajë apo të qeshë.
Një ditë që do të mbetet në histori si filmi më absurd dhe më i vërtetë i politikës sonë:
“Nga prangat te dheu – dhe Shqipëria akoma pret drejtësinë.”
Nga redaksia e Çkemi News
Ne jemi lajmi që nuk fle kurrë – sepse e vërteta s’ka orar!