Në historinë e gjatë të Egjiptit, dy emra femërorë ndriçojnë si yje të largët që ndajnë dy mijë vjet mes tyre, por i bashkon e njëjta gjakftohtësi mbretërore, bukuri simbolike dhe origjinë e përbashkët iliroshqiptare: Kleopatra VII dhe Princesha Fawzia Fuad. Njëra – faraonja e fundit e Egjiptit të lashtë; tjetra – mbretëresha e parë e Iranit modern. Të dyja, në mënyra të ndryshme, ishin pasqyrë e një Egjipti që ndryshonte përjetësisht.
1. Prejardhja mbretërore – kur gjaku i huaj bëhet simbol kombëtar
Kleopatra VII, pasardhëse e Ptolemeut I, gjeneralit maqedonas të Aleksandrit të Madh, sundoi Egjiptin si faraonja e fundit para pushtimit romak. Ajo u shqua si grua me mendje politike, dinake e kulturuar, që fliste gjuhën e popullit të saj.
Ndërkohë, Princesha Fawzia Fuad, vajza e Mbretit Fuad I dhe motra e Farukut I, ishte pjesë e dinastisë moderne me origjinë shqiptare – familja e Muhamed Aliut të Egjiptit.
Të dyja rrjedhnin nga dinasti të huaja që u rrënjosën në tokën e Nilit dhe u kthyen në simbole të krenarisë egjiptiane.
2. Martesa si strategji politike
Kleopatra lidhi aleanca me dy nga burrat më të fuqishëm të Romës – Jul Çezarin dhe Mark Antonin – për të mbrojtur pavarësinë e Egjiptit.
Fawzia, mijëra vjet më vonë, u martua me Shahun e Iranit, Reza Pahlavi, si një akt diplomatik për të forcuar lidhjet midis Egjiptit dhe Iranit.
Të dyja përdorën dashurinë si instrument të politikës, por përfunduan pengje të saj.
3. Ikona të kulturës dhe botës së jashtme
Kleopatra, ndryshe nga paraardhësit e saj, përqafoi identitetin egjiptian, duke u vetëquajtur “Isis e gjallë”.
Fawzia, me elegancën e saj të rrallë, u bë ikona e parë e bukurisë arabe që u përfol në Paris e Londër, duke mishëruar një Egjipt modern dhe perëndimor.
Dy gra që kapërcyen kufijtë kulturorë dhe i dhanë botës një imazh tjetër të Egjiptit – të fuqishëm, femëror dhe të përjetshëm.
4. Dashuritë që u kthyen në tragjedi
Kleopatra e mbylli jetën me vetëvrasje pas humbjes ndaj Oktavianit, në një nga aktet më dramatike të historisë botërore.
Fawzia, nga ana tjetër, jetoi një trishtim të heshtur pas një martese të ftohtë dhe divorcit me Shahun e Iranit, duke u tërhequr nga skena publike.
Të dyja u bënë mite të dashurisë së pamundur, gra që paguan çmimin e pushtetit me vetminë.
5. Fundi i një bote
Vdekja e Kleopatrës shënoi fundin e Egjiptit të lashtë dhe fillimin e sundimit romak.
Ndërsa Fawzia përjetoi në heshtje rënien e monarkisë egjiptiane në vitin 1952, duke parë sesi vendi i saj kthehej në republikë.
Kleopatra mbylli epokën e faraonëve, Fawzia epokën e mbretërve – të dyja femra iliroshqiptare në muzg të historisë së Egjiptit.
Nga Nili i lashtë te pallatet mbretërore të shekullit XX, historia e Kleopatrës dhe Fawzias tregon se ndonjëherë, historia e njerëzimit vërtitet rreth të njëjtës figurë – vetëm me një tjetër emër, një tjetër kohë, e të njëjtin gjak krenar.
Nga redaksia e Çkemi News
Ne jemi lajmi që nuk fle kurrë – sepse e vërteta s’ka orar!