Dashuria që mbijetoi vdekjen – Historia e Elenës dhe Artanit
(nga Çkemi News)
Në një fshat të vogël malor, ku bora binte si heshtje dhe stinët dukeshin të zgjatura si pritjet e një zemre të vetmuar, jetonin dy të rinj që e deshën njëri-tjetrin më shumë se vetë jetën: Elena dhe Artani.
Ata u takuan në moshën 17-vjeçare, kur ai ishte bari në mal dhe ajo shkonte çdo ditë me bukë për babain e saj, druvarin. Në heshtjen e pyllit, lindi ajo që askush s’e besonte: një dashuri që s’kishte nevojë për fjalë. Ai e shikonte dhe nuk fliste. Ajo buzëqeshte dhe kuptonte gjithçka.
Por jeta nuk e do gjithmonë dashurinë…
Kur ishin vetëm 20 vjeç, Artani u dërgua në emigrim nga familja. Duhej të punonte në ndërtim që të ndihmonte vëllezërit e tij më të vegjël. Nuk kishte as telefon, as letër. Por një ditë para se të ikte, i dha Elenës një unazë me gur të thjeshtë dhe i tha:
“Nëse vdes, mos qaj. Nëse kthehem, martohemi në maj, kur lulëzojnë boronicat.”
Kaluan 5 vjet. S’erdhi. Asnjë shenjë. Të gjithë i thanë Elenës se kishte vdekur. Ajo nuk u martua. Nuk doli nga fshati. Jetonte me kujtimin e syve të tij.
Derisa një ditë në dimër, në fshat u përhap fjala: “Ka ardhur një i panjohur me shkop druri, i plagosur.” Ishte Artani. Kishte rënë nga skela në një vend të huaj dhe mbijetoi për mrekulli. Por kishte humbur kujtesën. E mbajti vetëm një emër në kokë: “Elena”.
Kur e pa atë në pragun e shtëpisë, sytë iu mbushën me lot. Ajo nxori unazën nga qafa, ku e kishte mbajtur si varëse gjithë këto vite.
“Nuk kam jetuar pa ty, thjesht kam mbijetuar.” – i tha ajo.
U martuan në maj. Dhe boronicat lulëzuan si kurrë më parë.
Dashuria e vërtetë nuk vdes. Ajo pret. Edhe në heshtje. Edhe në dhimbje.
Ky është një rrëfim i vërtetë i dashurisë që kaloi vështirësi, humbje dhe vdekje… por triumfoi.