Richard Overy, Telegraph
Imagjinoni, për një moment, që qeveria iraniane të njoftojë se ka zhvilluar një bombë bërthamore dhe kërcënon se do ta përdorë atë në Izrael. Shtetet e Bashkuara reagojnë duke kërcënuar se do të ndërhyjnë ushtarakisht, siç reaguan në vitin 1991 dhe 2003 në Irak. Irani sinjalizon se nuk do të tolerojë një luftë të tretë të Gjirit dhe kërkon aleatë. Forcat amerikane grumbullohen për të hyrë në Iran, hap që kërkon mobilizimin kombëtar. Rusia, Kina dhe Koreja e Veriut shprehin mbështetjen e tyre për Iranin dhe Uashingtoni zgjeron forcën e tij të ndërhyrjes, duke sjellë një kontigjent britanik.
Rusia hyn në lojë. Pason një përplasje bërthamore dhe gjithçka përfundon në katastrofë. Lufta e Tretë Botërore fillon me një shkëmbim zjarri bërthamor, dhe pjesa tjetër, siç thonë ata, është histori, shkruan dritare.net.
Imagjinoni një tjetër skenar:
Zhgënjimi i Kinës për statusin e Tajvanit nxit një grumbullim të forcave pushtuese. Shtetet e Bashkuara janë të preokupuara me krizën e tyre të brendshme politike. Japonia shikon me ankth përplasjen midis Kinës dhe Tajvanit, duke pyetur veten nëse duhet të ndërhyjë. Kombet e Bashkuara dënojnë veprimet kineze. Kina urdhëron pushtimin, me besim se një fitore e shpejtë do t’i pengojë të tjerët të ndërhyjnë, siç shpresonte Hitleri kur pushtoi Poloninë në vitin 1939, informon dritare.net. Shtetet e Bashkuara aktivizojnë planet e emergjencës për të shpëtuar Tajvanin dhe secilin palë përdor armë bërthamore taktike kundër forcave të armatosura të tjetrit. Koreja e Veriut dhe Rusia janë me Kinën. Nuk ka asnjë goditje bërthamore, por Rusia paralajmëron Evropën të qëndrojë larg konfliktit, duke e ndarë strategjinë amerikane midis dy teatrove, siç ishte në Luftën e Dytë Botërore. Konflikti vazhdon të përshkallëzohet.
Tani le të shqyrtojmë një lloj konflikti global krejtësisht të ndryshëm. Ndarja midis Perëndimit dhe shteteve autoritare anembanë Euroazisë ka hyrë në një kapitull të ri të rrezikshëm. Asnjëra palë nuk dëshiron të rrezikojë një luftë të drejtpërdrejtë, por ekziston mundësia që shkatërrimi i komunikimeve satelitore të dëmtojë aftësitë ushtarake dhe ekonomike të palës tjetër. Pa paralajmërim, sistemi i komunikimit satelitor i Perëndimit sulmohet dhe dëme masive i shkaktohen rrjeteve të tij elektronike tregtare dhe ushtarake.
Askush nuk merr përsipër të pranojë se ka lëshuar raketat, por në kaosin që pason, faji u drejtohet shpejt shteteve antiperëndimore. Hakmarrja është e vështirë me kolapsin në komunikim. Në mes të një pasigurie mobilizimi ushtarak është urdhëruar në të gjithë botën perëndimore, por Rusia dhe Kina kërkojnë ky urdhër të ndalet. Ashtu si në vitin 1914, rrotat, pasi vihen në lëvizje, janë të vështira për t’u ndalur dhe kriza rritet. Mirë se vini në Luftën e Parë të Hapësirës.
Këta tre skenarë janë të mundshëm, megjithëse asnjëri prej tyre, duhet ta sqaroj, nuk është i mundshëm. Parashikimi – më saktë, imagjinimi – i luftërave të së ardhmes mund të prodhojë fantazi të rrezikshme që nxisin ankthin për sigurinë e së ardhmes. Ka të ngjarë që edhe prognoza më e besueshme të jetë e gabuar. Zhvillimi i armëve bërthamore ka ndryshuar në mënyrë thelbësore kushtet e çdo konflikti të ardhshëm global. Nuk ka dyshim se ka plane emergjence të përgatitura nga forcat e armatosura kudo. Dhe ndërsa historia mund të na ndihmojë të mendojmë për formën e një lufte të ardhshme, mësimet që nxirren nga historia, janë të pakta, shkruan dritare.net.
Megjithatë, pyetja se si mund të shpërthejë një luftë e tretë botërore na ndjek sot më shumë se në çdo kohë që nga fundi i luftës së fundit botërore. Vetëm hamendësimi është dëshmi e pritjes sonë se një lloj lufte në një botë me pasiguri të shumta. Konfliktet në Ukrainë, Gaza, Myanmar dhe Sudan janë një kujtim i atij realiteti që është gjithmonë i pranishëm. Dhe kërcënimet e rregullta nga Rusia për përdorimin e armëve bërthamore na bëjnë të mendojmë se fantazitë tona mund të bëhen realitet.
Luftërat e së ardhmes bazohen në një trashëgimi të zymtë. Fakti që paqja duket të jetë opsioni racional për shumicën e njerëzve nuk ka qenë kurrë në gjendje të mbysë dëshirën për të luftuar. Dhe kjo trashëgimi është arsyeja kryesore pse është e mundur të imagjinohet një luftë e ardhshme. Pas përfundimit të Luftës së Ftohtë, dikur ekzistonte një mënyrë për të thënë se lufta ishte e vjetëruar – po të ishte vetëm kështu, ne mund të jetonim tani në një botë pa armë dhe frikë./L.F-dritare.net