Këtu ka fare pak, në mos asgjë. Jetojnë mes mjerimit. Shtëpiza mezi mbahet në këmbë, tavani ka rënë thuajse, ndërsa muret janë hapur. Sesi e kanë përballur dimrin, një Zot e di… këtu nuk ka as drita e as ujë.
Edhe ajri mban pezull dhimbjet sepse në këtë ngrehinë vuajtjet janë katërfish. Të nënës, Zares, të fëmijëve, Esmeraldës 15 vjeçe, Marias 13 dhe Reshatit, veçse 8 vjeç. Reshati është ende i vogël, por Esmeralda e Maria e kuptojnë më së miri barrën e të qenit të harruara, në varfëri.
Por edhe më prekëse është të dëgjosh Marian. Kur 13 vjeçarja tregon për veten dhe gjendjen e mjerueshme ku jeton, shpesh herë mendja ia ‘vjedh’ fjalët nga goja. I drejton tek një dëshirë që ka gjetur vend në zemër. Një shpresë se mbase një ditë dëshira për një familje do të realizohet. Por sërish janë fjalët e Marias, që dhimbshëm, e thyejnë këtë fantazi të 13 vjeçares.