Këtë verë, Shqipëria u përfshi nga zjarre të përmasave apokaliptike. Pyje, male e fshatra u shndërruan në hi, ndërsa qeveria heshti dhe veproi me vonesë të frikshme. Për ditë të tëra, qytete të tëra luftuan vetëm, me kova uji dhe mjete të improvizuara, ndërsa flakët përparonin pa pengesë.
Por Delvina ishte një rast ndryshe. Zjarret kishin avancuar aq shumë sa u afruan vetëm disa qindra metra nga vendburimi i naftës dhe impianti i gazit. Nëse flakët do ta prekshin atë zonë, pasojat do ishin shkatërruese — një shpërthim që mund të fshinte nga harta gjithë qytetin dhe të godiste kilometra të tëra përreth.
Dhe ja ku ndodhi ironia: vetëm atëherë qeveria u zgjua.
Për ditë të tëra banorët kishin thirrur për ndihmë dhe nuk morën përgjigje. Por në momentin që zjarri po kërcënonte burimet strategjike të naftës dhe gazit, qeveria veproi me shpejtësinë e rrufesë.
Urdhri u dha menjëherë, ushtria u nis drejt Delvinës, zjarrfikësit nga qytete të tjera u mobilizuan, madje edhe ministri i Mbrojtjes mbërriti vetë në terren.
Banorët e shohin këtë jo si heroizëm, por si frikë të pastër nga humbja e pasurisë strategjike. Në sytë e tyre, Delvina u shpëtua jo se aty jetojnë njerëz, por se aty ka naftë dhe gaz.
Në fund, zjarri u ndal, por jo falë një strategjie afatgjatë — thjesht nga një reagim i vonuar për të shmangur një skenar që do të trondiste gjithë vendin.
Shqipëria u dogj, por Delvina mbijetoi vetëm nga frika e një shpërthimi.
Çkemi News – Kur e vërteta djeg më shumë se flakët.